Ulucz

Pierwsze ślady osadnictwa w Uluczu przypadają na okres kultury trzcinieckiej - epoki brązu a zgromadzone zabytki archeologiczne przez profesora Michała Parczewskiego z tego terenu datowane są w czasie na ok. 1600 lat p.n.e. W samym Uluczy archeolodzy odkryli wielokulturową osadę z zabytkami z epoki brązu oraz okresu hallstattskiego [1]. Lata od 981 do 1339 to okres wpływów księstwa Rusi kijowskiej oraz halickiej. Wieś po raz pierwszy wspomniana w dokumencie z roku 1373 jako Ulicz. W roku tym została nadana przez księcia Władysława Opolczyka Przemysławowi z Jabłonicy. W 1565 r.[2] wieś nazywała się Hulicz, liczyła 29 kmieci oraz 16 ¾ łana powierzchni. W okresie I Rzeczypospolitej wieś znajdowała się składzie starostwa mrzygłodzkiego. Jako wieś królewska należała do żup tyrawskich w ekonomii samborskiej. W XVI i XVII wieku przybyli tu Mazurzy wyrabiali m.in. łodzie “czołni i tramnicze do komiąg” oraz “kiczki do dychtowania komiąg” opuszczane do Sanu celem spływu soli z żup tyrawskich do Przemyśla, pobierano również podatek od kupców udających się do Przemyśla i Sambora. We wsi obok cerkwi św. Mikołaja stał na wzgórzu klasztor bazylianów. Klasztor został zlikwidowany w roku 1744, a wyposażenie przeniesiono następnie do klasztoru w Dobromilu. W roku 1694 ulicki Ihumen Teofil był delegatem na soborze w Przemyślu. Częścią składową wsi był do końca XIX w. przysiółek Hruszówka leżący na prawym brzegu Sanu. Od roku 1882 wieś należała do powiatu brzozowskiego w austriackiej prowincji Galicja. W roku 1870 wieś liczyła 1342 Rusinów, 98 Polaków oraz 181 Niemców (Żydów).

W roku 1772 własność Piotra Starzyńskiego, następnie reinkamerowana w 1785, po 1828 własność Teodora Tergonde i Kazimierza Gozdowicza. Do roku 1939 we wsi znajdował się dwór którego właścicielką była Kazimiera Dydyńska herbu Gozdawa właścicielka Strachociny.